ملک‌الشعرای بهار | رباعیات | شماره ۵

از دامن کوه لاله ناگه برجست گلگون‌رخی و تیشه سبزی در دست با فرق سر دریده گویی فرهاد از خاک برون آمد و بر سنگ نشست