ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۲

همی نالم به دردا، همی گریم به زارا که ماندم دور و مهجور، من از یار و دیارا الاای باد شبگیر، ازین شخص زمین‌گیر ببر نام و خبر گیر، ز یار نامدارا چو رفتم از خراسان، به دل گشتم هراسان شدم شخصی دگرسان، خروشان و نزارا به ری در نام راندم، حقایق برفشاندم ولیکن دیر ماندم، شده زین‌روی خوارا نجستم نام ازین شهر، فزودم وام از این شهر نبردم کام ازین شهر، به جز عیش مرارا بدا محکوم قهرا، درآکنده به زهرا پلیدا شوم شهرا، ضعیفا شهریارا