ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۳۳

از دوست بریدیم به صد رنج و ندامت از دوست به‌خیر آمد و از ما به‌سلامت حالی دل مظلوم مرا غمزه مستش با تیر زد و ماند قصاصش به قیامت از عشق حذرکن که بود ماحصل عشق خون خوردن و جان کندن و آنگاه ملامت طی شد زجهان چشمه خضر ودم عیسی ایزد به لب لعل تو داد این دو کرامت