ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۴۶

درغمش هرشب به گردون پیک آهم می‌رسد صبرکن‌ای دل شبی آخر به ما هم می‌رسد شام تاربک غمش راگر سحرکردم چه سود کزپس آن نوبت روز سیاهم می‌رسد صبرکن گر سوختی‌ای دل ز آزار رقیب کاین حدیث جانگداز آخر به شاهم می‌رسد گر گنه کردم عطا از شاه خوبان دور نیست روزی آخر مژده عفو گناهم می‌رسد