ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۴۸

اگر تو رخ بنمایی ستم نخواهد شد ز حسن و خوبی تو هیچ کم نخواهد شد برون ز زلف تو یک حلقه هم نخواهد رفت کم از دهان تویی ذره هم نخواهد شد گرم دو بوسه دهی جان دهم به شکرانه کرم ز خاطر اهل کرم نخواهد شد تو پاک باش و برون آی بی‌حجاب و مترس کسی به صید غزال حرم نخواهد شد اگر بر آن سری‌ای ماهرو که روز مرا کنی سیاه به زلفت قسم، نخواهد شد گرم زنی چو قلم بند بند، این سرمن ز بندگیت جدا یک قلم نخواهد شد رقیب گفت بهار از تو سیر شد، هیهات به حرف مفت، کسی متهم نخواهد شد