ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۴

دوست می‌دارم من این نوروز فرخ‌فال را تاکنم نو بر جبین خوبرویان سال را خواهی ار با فال میمون بگذرد روز تو خوش برگشا هر صبحدم از دفترگل فال را عاشقا ز آه سحر غافل مشو کاین ابر فیض آبیاری می‌نمایدگلشن آمال را خواهی ار با کس درآمیزی به رنگ او درآی بین چسان همرنگ گل پروانه دارد بال را عاشق از خوبان وفا و مهر خواهد، ورنه هست آب و رنگ حسن صوری، پرده تمثال را آن سر زلف سیه چیدی و از دامان خویش دست کوته ساختی مشتی پریشان‌حال را دولتی کافغان کنند از جور او خرد و بزرگ بر خلایق چون دهد اعلان استقلال را سفله از فرط دنائت ایمن است از حادثات هیچ مؤمن خون نریزد اشتر جلال را از رقیب خردای دل در جهان غافل مباش موش ویران می‌نماید دکه بقال را گرچه‌آزادی زبون شد لیک جای شکر هست کاین روش بشکست بازار هو و جنجال را بر وطن مگری که در نزدکرام‌الکاتبین بهر هر قومی کتابی هست مر آجال را شدگذشته‌هیچ‌و امروز است‌هم‌در حکم‌هیچ حال و ماضی رفته دان حاضر شو استقبال را