ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۶۰

میان ابرو و چشم توگیر و داری بود من این میانه شدم کشته این چه کاری بود تو بی‌وفا واجل در قفا و من بیمار بمردم از غم و جز این چه انتظاری بود مرا ز حلقه عشاق خود نمیراندی اگر به نزد توام قدر و اعتباری بود در آفتاب جمال تو زلف شبگردت دلم ربود و عجب دزد آشکاری بود به هر کجا که ببستیم باختیم ز جهل قمار جهل نمودیم و خوش قماری بود تمدن آتشی افروخت در جهان که بسوخت زعهد مهر و وفا هرچه یادگاری بود بنای این مدنیت به باد می‌دادم اگر به دست من از چرخ اختیاری بود میئی خوریم به باغی نهان ز چشم رقیب اگر تو بودی و من بودم و بهاری بود