ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۶۵

من نگویم که مرا از قفس آزادکنید قفسم برده به باغی و دلم شادکنید فصل گل می‌گذرد همنفسان بهر خدا بنشینید به باغی و مرا یادکنید عندلیبان! گل سوری به چمن کرد ورود بهر شاباش قدومش همه فریادکنید یاد از این مرغ گرفتارکنیدای مرغان چون تماشای گل و لاله و شمشادکنید هرکه دارد زشما مرغ اسیری به قفس برده در باغ و به یاد منش آزادکنید آشیان من بیچاره اگر سوخت چه باک فکر ویران شدن خانه صیادکنید شمع اگر کشته شد از باد مدارید عجب یاد پروانه هستی شده بر بادکنید بیستون بر سر راه است مباد از شیرین خبری گفته و غمگین دل فرهادکنید جور و بیداد کند عمر جوانان کوتاه ای بزرگان وطن بهر خدا دادکنید گر شد از جورشما خانه موری ویران خانه خویش محالست که آباد کنید کنج وبرانه زندان شد اگر سهم بهار شکر آزادی و آن گنج خدادادکنید