ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۸۴

ای دوست بیا لختی ترک می‌و ساغرکن از میکده بیرون شو جان بر لب کوثرکن مست می‌وحدت شو پا بر سرکثرت زن فانی شو و باقی باش تقلید پیمبرکن کفتار نبی بشنو، اسرار ولی دریاب چند این در و چند آن در، دریوزه ز حیدرکن از هرچه جز او بگذر، در هرکه جز او منگر بر درگه او سر نه، در حضرت او سرکن بالمره مجاهد شو، پیوسته مشاهد باش گرکام نشد حاصل، کن جهد و مکررکن بر خنگ عمل بنشین در دست طلب بشتاب جان را به لقا بفروز مس را ز صفا زرکن