ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۸

خوشا بهارا خوشا میا خوشا چمنا خوشا چمیدن بر ارغوان و یاسمنا خوشا سرود نو آیین و ساقی سرمست که ماه موی میانست و سر و سیم تنا خوشا توانگری و عاشقی به وقت بهار خوشا جوانی با این دوگشته مقترنا خوشا مقارن این هر سه خاطری فارغ زکید حاسد بدخواه و خصم راه‌زنا خوشا شراب کهن در سبوی گردآلود که رشح باران بسترده گردش از بدنا خوشا مسابقه اسب‌های ترکمنی کجا چریده به صحرای خاص ترکمنا درازگردن و خوابیده دم و پهن سرین فراخ‌سینه و بالابلند و نرم‌تنا بزرگ سم و کشیده پی و مبارک ساق بلندجبهه و محجوب‌چشم و خوش‌دهنا به فصلی ایدون کز خاربن برآید گل نواخت باید برگل سرود خارکنا