ملک‌الشعرای بهار | غزلیات | شماره ۹۶

آخر زغم عشقت‌ای طفل دبستانی رفتم من از این عالم، عالم به تو ارزانی عشق من و توای ماه بیرون ز شگفتی نیست من پیر جهان‌دیده، تو طفل دبستانی نشگفت گر از مجنون در عشق شوم افزون کز معرفت افزون است شهری ز بیابانی تو اول و تو ثانی در خوبی و رعنایی ای ثانی بی‌اول وی اول بی‌ثانی درآتش عشق‌ای دوست می‌سوزم و می‌بینی وز درد فراق‌ای یار می‌نالم و می‌دانی در عشق پشیمانی آیین محبت نیست عاشق نبرد هرگز در عشق پشیمانی در بند سر زلفت یک جمع پریشانند زان جمله یکی نبود چون من به پریشانی تو شاه نکوروبان، من شاه سخن گوبان تو خود به نکورویی، من خود به سخندانی ما را به فسون سازی جانا چه دهی بازی تو کودک قفقازی، من رند خراسانی تو ناز کنی از این، کت دلبر خود خوانم من فخر کنم از این کم بنده خود خوانی عشق تو به آسانی بیرون نرود از دل بیرون نرود از دل عشق تو به آسانی