ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۰۴ - در ذم می

خرد را عجب آید از این نبید وز آنکو به نبیدش دل آرمید می‌از تن بزداید توان و هوش فراوان ضرر است اندرین نبید در آغاز، عروسی بود نکو به فرجام، عجوزی شود پلید خدایی که به خیر آفرید خلق شرانگیزتر از می‌نیافرید بسا سرو بلندا که کرد پست بسا جان گرامی که بشکرید بسا مرد شریفا که می‌بخورد پلیدی به جهان درپراکنید