ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۳۱ - پائیز و زمستان

روان شد لشگر آبان به طرف جوببار اندر نهاده سیمگون رایت به کتف کوهسار اندر نهان شد دامن البرز در میغ و بخار اندر تو گویی گرد که بستند پولادین حصار اندر چو بر بستان کفن پوشید برف تندبار اندر درخت سرو بر تن کرد رخت سوگوار اندر درختان لرز لرزان در میان جویبار اندر به پای هر درختی برگ‌ها گشته نثار اندر خزانی برگ، هرسو توده چون زر عیار اندر دمنده باد، همچون صیرفی وقت شمار اندر بتابد خور ز بالا بر زمین زرد و نزار اندر چو زربن مغفر جنگی بهیجا از غبار اندر بهر جویی یکی آیینه بنهاده به کار اندر غرابان بر سر آیینه چون آیینه‌دار اندر شود باد خنک هر شب به بستان گرم کار اندر به جسم آبدان پوشد سلیحی آبدار اندر فسرده غنچه‌ها گشته نگون بر شاخسار اندر توگویی لعبتان گشتند آویزه به دار اندر در آن وادی که خوید آمد به زانوی سوار اندر کنون جز خشک خاری نیست فرش رهگذار اندر به هرجا لشگر زاغان فرود آرند بار اندر فروبندد جلب‌شان بند بر پای هزار اندر به باغ آیند زاغان شام گاهان صد هزار اندر درافکنده با بر تیره بانگ غارغار اندر فرود آیند ناگاهان به بالای چنار اندر چنار بی‌بر از ایشان ز نو آید به بار اندر سر هر شاخ پنداری بیندوده بقار اندر ز هیبت‌شان به باغ، از باغ بگریزد هزار اندر چمد رنگ از کمرگاهان به شیب رودبار اندر پرد کبک دری از تیغه سوی آبشار اندر پلنگ از قله زی دامن شود بهر شکار اندر شبان مر گوسپندان را کند پنهان بغار اندر به برف افتد نشان پای گرگان بی‌شمار اندر به‌بازی جسته درهم پنج پنج و چار چار اندر بوادی‌ها درون خرگوشکان جسته قرار اندر نهفته تن به زبر خاربن عیاروار اندر نهاده برکتف دو گوش و خفته زیر خار اندر گشاده چشم‌ها همچون دو لعل شاهوار اندر به سویش ره برد تازی چو عاشق سوی یار اندر ز خفتنگه برآهنجدش و افتدگیر و دار اندر بدا بیچاره مسکینی به بدخواهان دچار اندر به قصدش مرگ بگشاده کمین از هرکنار اندر بدین معنی یکی بنگر به احوال دیار اندر درافتاده به چنگ دشمنانی دیوسار اندر تو گویی مرگ بگشاده به ایرانشهر، بار اندر به جان کشور افتاده گروهی گرگوار اندر به دلشان هیچ ناجسته وفا و مهر بار اندر توگویی کینه دیرین به دل دارند بار اندر دربغا کشور ایران بدین احوال زار اندر دریغا آن دلیری‌ها به چندین روزگار اندر چه شد رستم که هرساعت به‌دشت کارزار اندر گرامی جان سپر کردی به پیش شهریار اندر برگودرز یل هفتاد پور نامدار اندر به میدان داده جان هریک به عز و افتخار اندر ببین زی داریوش آن خسرو با اقتدار اندر به نقش بیستونش بین و آن والا شعار اندر به بیم است از دروغی، چون به شهری گرگ هار اندر بخواهد کز دروغ ایران بماند برکنار اندر کنون گر بیند ایران را بدین ایام تار اندر چکد خونابه‌اش از مژگان اشکبار اندر بدین کشور نه‌بینی جز گروهی نابکار اندر کزیشان جز دروغ و ملعنت ناید به بار اندر امید راستگویی نیست یاری را بیار اندر ز درویش و توانگر تا به شاه و شهریار اندر شده گویی به ایرانشهر با عز و فخار اندر تبار اهرمن چیره به یزدانی تبار اندر ز بی‌برگی درافتاده به حال احتضار اندر جهانخواران به گرد او چو جوقی لاشخوار اندر به ختم احتضار او نشسته به انتظار اندر کجا افتند در وی از یمین و از یسار اندر