ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۴۲ - به یکی از دوستان

ای شوکت‌ای شکسته دل دوستان خویش بر جان عاشقان مزن از هجر خویش نیش گر بنگری در آینه قلب خویشتن بینی به خود ارادت یاران زپیش بیش اوقات دوستان مکن از زهر عشوه تلخ قلب فسردگان مکن از نیش غمزه ریش وصل تو داشت حوزه ارباب ذوق جمع هجر تو کرد خاطر مجموعشان پریش گویند از آن لب شکرین تلخ گفته‌ای تلخی به شکر تو نچسبد به صد سریش گیرم که مردک هروی خورده شکری ما و تو آن گرفت نبایستمان به ریش طبع حسود پنجه گشاید به هر دروغ مرد غریق دست گذارد به هر حشیش یک شب عیادت من بیمار پیش گیر نبود گنه عیادت یاران به هیچ کیش اینجا دلیست خسته و مشتی گل و کتاب واندر نهاده مجمره زرد هشت پیش وان شاهد صغیر به آهنگ بم و زبر با ذکر یا مجیر بود گرم کار خویش سوی دگر ندیم سبکروح تلخ‌وش بیگانه با مدلس و با اهل ذوق خویش چنگ و دف و ترانه گرت نیز آرزوست همراه خود بیار ولی بی‌سبیل و ریش!