ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۴۵ - ای ملک
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ملک ایران سر بسر در انقلاب است‌ای ملک کشور جمشید و افریدون خرابست‌ای ملک جنبشی با خاطر بیدار، کاندر ملک ما مسکنت بیدار و آسایش به خوابست‌ای ملک قبضه شمشیر شاهان عجم، در دست تست تاکی این تیغ مبارک در قرابست‌ای ملک تا جوانی هست از شاهنشهی دریاب کام زانکه شاهی و جوانی دیریابست‌ای ملک آتشی در پنبه پنهانست، این دانیم ما خاطر ما زین سبب در التهابست‌ای ملک حاسدان ملک را در آستانت راههاست شه پرستان را از آن درگه جوابست‌ای ملک ما به جز بیداری شه‌مان نباشد آرزو دل گر از این آرزو جوشد، مصابست‌ای ملک شه ز حضرت رادمردان را به معنی دورکرد وانکه باید دور بودن در جنابست‌ای ملک شاه راگفتند تا بندد زبان دوستان دشمنان را این نخستین فتح بابست‌ای ملک دشمن خسرو به خسرو داده پندی ناگوار کش دورویه، سود افزون از حسابست‌ای ملک نیک باید دید تا سررشته نگریزد ز دست پادشاهی رشته‌ای پرپیچ و تابست‌ای ملک ما و حکم شاه و قلبی سربسر بر مهر شاه سر نپیچدکس گرت رای عتابست‌ای ملک