ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۵۰ - تشبیب

ای بر گل سوری زده از مشک سیه خال وز عود خط آراسته بر چینی تمثال لعبت نبود چون تو دل‌آشوب و دل‌آوبز آهو نبود چون تو سیه‌چشم و سیه‌خال ای دست نکویی به بناگوش تو زان زلف بنگاشته بی‌خامه بسی جیم و بسی دال از جیم تو صد تاب و شکن بر قد عشاق وز دال تو صد بند و گره در دل ابدال می‌ده که هلال مه شوال برآمد ای بی‌تو قد من چو هلال مه شوال احوال من از بوسه کن‌ای ترک دگرگون زان پیشگه از باده دگرگون کنم احوال در مسجد و محراب همی رفتم زین پیش واکنون نروم جز به در مطرب و قوال رفت آنکه شب و روز به هر برزن و هر کوی زاهد رود از پیش و گروهیش به دنبال می‌ده که مرا حال نمانده است کزین بیش زاعمال شبانروز دگرگونه کنم حال چون آتش سیال یکی باده بنه پیش ای روی تو افروخته‌تر زآتش سیال بردند به چین اندر تمثال تو بت روی زآنروی پرستند به چین اندر تمثال فالم همه نیکو بود از دیدن روبت از دیدن روی تو نکوتر نبود فال