ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۵۵ - وثوق و لقمان

نهادم ز بهر عیادت قدم به دولتسرای ولی النعم خداوند انعام و احسان «وثوق» سر سروران خواجه محتشم به نزد خدای جهان رستگار به نزدیک خلق خدا محترم مسالک ز تدبیر او مفتتح ممالک ز تاثیر او منتظم زبان بنانش به جبر حساب سخن گفته در گوش جذر اصم ولی نوک کلکش به وقت عتاب سنان گشته در چشم شیر اجم بساط صدارت ازو جسته کیف مقام وزارت چنو دیده کم دلم‌رنجه شد چون بدیدم که هست خداوند، رنجه ز درد شکم شفا از خدا جسته و خواستم یکی کاغذ و نسخه کردم رقم الم از تنش پاک یزدان زدود به جان عدویش فزود آن الم نگه کن که آن خواجه با من چه کرد ز لطف و ز مهر و ز حشن شیم فزون داشت بر ما حقوق قدیم بر آن جمله افزود حق‌القدم عجب‌ترکه شعری به مدحم سرود چو یک رشته الماس بسته بهم درم داد بسیار و از مکرمت برافزود شعر دری بر درم بزرگا! وثوقا! که تنها همو بزرگست و آن دیگران باد و دم کند با بزرگی ثنایم به شعر دهد بی‌تقاضا صلت نیز هم خودش مدح فرماید و هم خودش ببخشد صله، اینت اصل کرم صله وافر و بحر شعرش رمل سر انگشتش این بحرها کرده ضم چو این وافر و این رمل کی شنید کس اندر عرب یا که اندر عجم زنم زان مضامین شیرین او کنون همچو بهرام چوبین منم منم آنکه با آش شلغم همی ز مرضای خود شل کنم دست غم منم آنکه مکروب‌ها می‌کنند ز سهمم چو موش از بر گربه رم خداوندگارا در ایران تویی که تنها وجودت بود مغتنم زهی دولتی کش تو باشی وثوق زهی زاولی کش توپی روستم خوش آن زائری کش توگویی تعال خوش آن سائلی کش توگویی نعم تو بودی که نه سال ازین پیش کند ازبن ملک پاس تو بیخ ستم تو بودی که از رهزنان بستدی وطن را چو ازگرک جابر، غنم تو بودی که برهاندی این خلق را به تدبیرازآن قحطی وآن سقم تو از صدمت جنگ بین‌الملل رهاندی وطن راکه بد متهم تو این مملکت را دو سال تمام نگه‌داشتی با شهی بی‌حشم اگر یاد آرد شه پهلوی از آن روزگار درشت دژم بغیرتو کس را به کس نشمرد سخن گشت کوته و جف‌القلم الا تا بود پهن برگ کدو الا تا بود گرد برک کلم کند تا سرم‌جات، دفع سموم بود تا ضمادات، ضد ورم هواخواه تو خوش زید لیک دیر بداندیش تو خوش خورد لیک سم بمانی تو در این جهان و شوند حسودان تو مجتمع در عدم چو لقمان ادهم نباشد کسی هوادار جانت، به جانت قسم