ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۷۵ - ای حکیم

نوبهار و رسم او ناپایدار است‌ای حکیم گلشن طبع تو جاویدان بهار است‌ای حکیم آن بهاری کاعتدالش ز آفتاب حکمت است از نسیم مهرگانی برکنار است‌ای حکیم در بهار فضل و باغ معرفت جاوید زی زانکه خورشید تو در نصف‌النهار است‌ای حکیم نوبهار فرخ بلخ و بهارستان گنگ در برگلخانه طبع تو خارست‌ای حکیم نافه چین است مشگین خامه‌ات کآثار وی مشگ‌بیز و مشگ‌ریز و مشگ‌بارست‌ای حکیم یا مگر دریاست با آب مدادت تعبیه کاینچنین گفتار نغزت آبدار است‌ای حکیم حکمت ار می‌کرد فخر از روزگار بوعلی اینک آثار تو فخر روزگارست‌ای حکیم مدح این بی‌دولتان عارست دانا را ولیک چون توئی را مدح گفتن افتخار است‌ای حکیم