ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۷۷ - آیین نو

بیا تا جهان را بهم برزنیم بدین خار و خس آتش اندر زنیم بجز شک نیفزود از این درس و بحث همان به که آتش به دفتر زنیم ره هفت دوزخ به پی بسپریم صف هشت جنت بهم برزنیم زمان و مکان را قلم درکشیم قدم بر سر چرخ و اختر زنیم از این ظلمت بیکران بگذریم در انوار بی‌انتها پر زنیم مگر وارهیم از غم نیک و بد وزین خشک وتر خیمه برتر زنیم چو بادام ازین پوست‌های زمخت برآییم و خود را به شکر زنیم درآییم از این در به نیروی عشق چرا روز و شب حلقه بر در زنیم از این طرز بیهوده یکسو شدیم به آیین نو نقش دیگر زنیم قدم بر بساط مجدد نهیم قلم بر رسوم مقرر زنیم به یکتا تن خویش بی‌دستیار علم بر سر هفت کشور زنیم ز زندان تقلید بیرون جهیم به شریان عادات نشتر زنیم از این بی‌بها علم و بی‌مایه خلق برآییم و با دوست ساغر زنیم