ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۸۲ - فوج آهن

چون بدرید صبح پیراهن جلوه گر گشت فوجی از آهن سپهی کز نهیب نیزه او بردرد چرخ پیر پیراهن لشگری کانعطاف خنجر وی بگسلاند ز کهکشان جوشن چون برآید غریو، روز نبرد فوج آهن به جنبش آرد تن آهنین قلعه‌ای بود جنبان نه بر او در پدید و نی روزن تیر بارد چنان که بر پرد آهن ذوب گشته از معدن بمب کوبد، چنان که درغلطد سنگ خارا ز قله در دامن میغی از تیغ برکشد که از آن مرگ بارد به تارک دشمن