ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۸۶ - بهار اصفهان

نوبهار است و بود پرگل و شاداب چمن همه گل‌ها بشکفتند به غیر ازگل من تا به چندای گل نازک ز چمن دلگیری خیز و با من قدمی نه به تماشای چمن صبحدم بر رخ گل آب زند ابر بهار تو دگر برگل روی از مژگان آب مزن شادی دشمن و آزار دل دوست مخواه زان که چون گریه کند دوست، بخندد دشمن دل قوی دارکه ما نیز خدایی داریم کز دل خار دماندگل صد برگ و سمن حیف باشد دل آزاده به نوروز غمین این من امروز شنیدم ز زبان سوسن هفت شین ساز مکن جان من اندر شب عید شکوه و شین وشغب شهقه وشور وشیون هفت سین سازکن از سبزه و از سنبل و سیب سنجد وساز و سرود و سمنو سلوی و من باشد این هفت به همراه تو و در بر تو از قد و چهره و خال و لب وگیسو و ذقن هفت سین را به یکی سفره دلخواه بنه هفت شین را به در خانه بدخواه فکن صبح عید است برون کن ز دل این تاربکی کآخر این شام سیه، خانه نماید روشن رسم نوروز به جای آور و از یزدان خواه کآورد حالت ما باز به حالی احسن وگر از حسرت ری اشک فشانی تو چنین اصفهان هم نه چنان است که بردستی ظن ری اگر نیست کم از باغ جنان یک گندم اصفهان نیزکم از ری نبود یک ارزن پل خواجوش ز خاطر ستردگرد ملال شارع پهلوی از دل ببرد زنگ محن ماربینش که بود نسخه‌ای از جنت عدن ازگل لعل بود رشگ یواقیت عدن زنده‌رود از اثر مستی باران گذرد سرخوش و عربده‌جو رقص کن و دستک‌زن بیشه‌ها بر دو لب رود، چو خط لب یار ذوق را راه گذر گیرد و دل را دامن چار باغش که نشانی ز ملوک صفوی است می‌دهد روز و شبان یاد از آن عهدکهن دیو مانند، رده بسته درختان ز دو سو چون دلیران یل پیل‌تن شیر اوژن وان مساجدکه برد دل ز برون و ز درون طاق بیچاده سلب گنبد پیروزه بدن آن‌یکی همچو یکی کاسه مینای نگون وآن دگر چون تل فیروزه فراز معدن سر ایوان نگارین ز بر طاق کبود وآن دوگلدسته کشیده ز دو جانب گردن گویی افریدون بنشسته بر اورنگ شهی کاوه استاده به دستیش و به دستی قارن نوعروسی است به هفتاد قلم کرده نگار طاق هر قصرکه بینی به سر هر برزن از صفاهان ز چه رو سخت نفوری کاین شهر بنگه محتشمان است وکریمان زمن اندربن شهر حکیمان و ادیبان بودند همگی صاحب رای و همگی صاحب فن نوز دجال از این شهر نکرده است خروج کش نفوری تو چو افریشته از اهریمن تو به دجال و فتن‌های نهانش منگر کاوه را بین که برون آمد و زد بیخ فتن ور دلت بسته یاران دیارست، بخواه آمد کار خود از بارخدای ذوالمن آن خدایی که ز پیراهن فرزند عزیز ساخت دربیت حزن، چشم پدر را روشن چشم روشن کندت از رخ یاران دیار راست چون دیده اسرائیل از پیراهن آن خدایی که به ایران ملکی قادر داد قادر است او که ترا باز برد سوی وطن پهلوی خسرو جمجماه که ایران شد ازو خرم و تازه چو از ابر بهاری گلشن