ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۹۴ - سردسیر درکه

چون اوج گرفت مهر از سرطان بگشاد تموز چون شیر دهان شد خشک به دشت آن سبزه خرد شد پست به کوه آن برف کلان شد توت سپید و انگور رسید وان توت سیاه آمد به دکان شد گرم هوا شد تفته زمین زبن بیش به شهر ماندن نتوان امسال مراست رای درکه کانجا ز فضول خالی است مکان با چند رفیق همراز و شفیق هم نادره‌سنج هم قاعده‌دان طی شد مه تیر شد نامیه پیر لیکن درکه است سرسبز و جوان جایی است نزه باغی است فره کوهی است بلند آبی است روان زین خطه بهار بیرون نرود چه فصل تموز چه فصل خزان گویی که همی این ناحیه را بگزیده بهار از جمله جهان من هم نروم زینجا که نرفت ادربس نبی از باغ جنان از لطف هواش گویی که کسی پاشیده به خاک آب حیوان سبز است هنوز خوشه به قصیل وز گندم شهر ما ساخته نان هم توت سیاه هم توت سپید پیداست هنوز بر تود بنان آن توت سپید بر شاخ درخت چون خیل نجوم برکاهکشان وان توت سیاه در پیش نظر چون غالیه‌ها در غالیه‌دان انبوه درخت هنگام نسیم چون نیزه‌وران هنگام طعان باغ از برباغ بر رفته چنانک از زمردسبز، کان از برکان دیدم شب دوش کافروخته شمع می‌سوخت ولی خشکش مژگان گفتم ز چه رو حیران شده‌ای رقصی بنمای اشکی بفشان گفتا که چنان مستم ز هوا کم بی‌خبر است قالب ز روان زبنجا بسوی سرچشمه رود صعب است مسیر، هول‌است مکان از ریزش کوه غلطیده به زیر احجار عظیم همچون هرمان جوزات فتد در زیر قدم چون برگذری از دوکمران آن‌هفت غدیر چون هفت صدف بسد به کنار گوهر به میان کارا ز فراز ریزد به نشیب آرام و خموش لرزان و نوان چون پش سییدکش شانه زنند از زبر زنخ تا پیش دو ران بنگرکه چسان ببرید و شکافت کارای حقیر خارای کلان زبن تنگ‌دره چون برگذری زی تنگ بند راهی است نهان با دید شود اندر سر راه کانی چو شبه بی‌حد کران خطی سیه از دو سوی دره پیوسته بهم همچون دوکمان این کشور ماست کان زر و نیست مردی که کشد این نقد ز کان آن غرش آب کز سنگ سیاه ریزد به نشیب جوشان و دمان گوبی که مگر هم‌نعره شدند در بیشه‌ٔ تنگ شیران ژیان یا از برکوه غلطند به زبر با غرش رعد صد سنگ گران در هر قدس تا منبع رود صد چشمه عذب دارد جریان زنجیر قلل پیوسته به هم والبرز عظیم پیدا ز کران پیچیده بر او چون شاره سبز انبوه درخت از دیر زمان البرز شدست گوبی علوی کز شاره سبز بربسته میان آن پاره برف بر تیغه کوه چون سیم سپید بر جزع یمان برگشتم از آن کافتاد مرا از رفعت جای در سر دوران ناگه بدمید ماه از برکوه کاهیده ز نور یک نیمه آن چونان که به رقص پوشیده شود یک نیمه ز زلف رخسار بتان بی‌رود و سرود بی‌جام شراب منزلگه ماست چون کورستان یارب بفرست یارب بفرست مولی برسان مولی برسان زان شیشه می‌زان تیشه غم زان بیشه‌ٔ حال زان ریشه جان ای چرخ مرا بی‌باده مخواه وای دوست مرا بی‌بوسه ممان نی‌نی نه رواست‌می بهر چراست می‌بیخ هواست می‌اصل هوان می‌خانه کن‌است‌دانش‌فکن‌است آسیب تن است وآزار روان خنیاگر ماست این بلبل مست نوشین می‌ماست این آب روان از جلوه کوه شو مست که هست هر منظره‌اش فردوس‌نشان بنگرکه چسان شد مست هزار بی‌نشاه می‌بی کیف دخان گر از ره طبع سرمست شوی ز آسیب خمار نفتی به زیان این پند من است هرچند بود مشکل به عمل آسان به زبان گر ز امر منش سر بر نزدی مردم نشدی مقهور غمان غم چیره به‌خلق زان شد که نمود بهمان ز سفه تقلید فلان اقلیم و هوا پوشاک و غذا اصلی‌ست درست درسی‌ست روان بیمار شوی گر از ره جهل در جده خوری قوت همدان وآن را که به طبع رد کرد منش گر قصد کنی بد بینی از آن پر فتنه مشو بر صنع بشر کاین گفت چنین و آن کرد چنان کز صنع بشر بازست و دراز بر فرق زمین دست حدثان دردا که بشر شد سخره نفس وز علم نهاد دامی به جهان ازطبع و منش برگشت و فتاد از راه یقین در بند کمان شد علم فزون لیکن بنکاست نز بخل بخیل نز جبن جبان جنگی که پریر گیتی بگرفت ناداده کسی در دهر نشان نه برده چنو این پشت زمین نه دیده چنو این چرخ کیان آن خون که بریخت این نیمه قرن هرگز بنریخت در چند قران ایراک ز علم ثروت طلبند نه لذت روح نه رامش جان