ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۱۹۹ - به یکی از معاندین

ای کسروی‌ای سفیه نادان سرکشته تیه بغی و خذلان بدبخت کسی که چون تو باشد یک عمر به کار خوبش حیران منفور به نزد پیر و برنا ملعون بر کافر و مسلمان از روز ازل فکنده ابلیس در قلب تو کارگاه عصیان آیینت سفاهتی هویدا «پیمانت» حماقتی نمایان تو ز اهرمنی و از تو بیزار روح مشی و روان مشیان ای مغز تو خوابگاه ابلیس وی قلب تو جایگاه شیطان ای مایه ننگ اهل تبریز از حکم‌آباد تا شتربان با این تن خشک و این قیافه هستی زکدام جنس حیوان بوزینه سل گرفته‌ای تو پوشیده به تن لباس انسان درکار معاشرت چنان تلخ کز تو نشود رفیق، خندان بنشینی و بر نمک بری دست برخیزی و بشکنی نمکدان خود را تو ز مصلحان شمردی این نام به خود نهادی آسان هستی به قیاس مصلحان، تو چون زآب فرات، آب قلیان هستی تو به طعم و بوی پیدا هرچند شوی به رنگ پنهان شد پارسی از تصرف تو مهمل چو کلام جان بن جان خشکیده و خامشی تو، گویی چولی قزکی به‌دست طفلان چولی قزکی ولی نه زان جنس کز وی طلبند خلق باران الفاظ به کسره می‌گذاری زان کسرویت شده است عنوان ورنه توکجا و آل کسری ای مایه ننگ آل قحطان