ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۱۰ - آسمان پیما

چون به پشت آسمان‌پیما برآمد پای من آسمانی گشت طبع آسمان‌پیمای من عاقبت هم خود به‌سوی آسمان پویا شدم بس که پوباکشت ازآن‌سوفکرت جویای من عاقبت این دل مرا چون خویشتن شیدا نمود اینت فرجام هوس‌های دل شیدای من گردل اندر وای بودم نک تن اندر وا شدم بر تن دروای من ره زد دل دروای من من پیمبروار کردم نیت معراج و گشت جنب‌جنبان زیر پا خنگ برق‌آسای من