ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۱۷ - درود به پوشکین
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
درود بر تو و فضل و کمالت‌ای پوشکین به طبع نازک و لطف خیالت‌ای پوشکین نیافت عمر تو با روز مردنت پایان کنون بود صد و پنجاه سالت‌ای پوشکین تویی ز ما صد و پنجاه پایه بالاتر بریم رشک به جاه و جلالت‌ای پوشکین مرا هنوز نزاییده مام دهر، اما رسیده‌ای تو به اوج کمالت‌ای پوشکین جنین دهرم و خون می‌مکم ز ناف حیات تو جاودانی و نبود زوالت‌ای پوشکین ببال نغمه موزون خود ببال و بپر سوی ابد، که گشاده است بالت‌ای پوشکین بچم بر اوج اثیر جلال خویش و مباش به یاد زندگی پر ملالت‌ای پوشکین سعادت بشر آرمان و ایده‌آل تو بود درود بر تو و بر ایده‌آلت‌ای پوشکین