ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۲۰ - در حال تب

مغز من اقلیم دانش، فکرتم بیدای او سینه دریای هنر، دل گوهر یکتای او شعر من انگیخته موجیست از دریای ذوق من شناور چون نهنگان بر سر دریای او اژدهای خامه‌ام در خوردن فرعون جهل چون عصای موسوی پیچان و من موسای او چون رخ زردم ز خوناب مژه گیرد نگار بشکفد برگلبن طبعم گل رعنای او چون ز مژگان برگشایم خون بدرد زاد و بوم ارغوانی حله پوشد خاک مشک اندای او از نهیب آه من، بیدار ماند تا سحر آسمان، با صدهزاران چشم شب ییمای او تفته چون دوزخ سریرم، هرشب ازگرمای تب من چو مرد دوزخی نالیده از گرمای او محشر کبراست گو پیکرم، کش تاب تب دوزخست و فکر روشن جنه المأوای او جنت و دوزخ به یک‌جا گرد شد بی‌نفخ صور بلعجب هنگامه بین در محشر کبرای او از دم من شد گریزان دوزخ رشک و حسد زانکه در نگرفت با من شعله گیرای او خون شدم دل و اندر آن هر قطره از پهناوری قلزمی صد مرد بالا کمترین ژرفای او دل چو خونین لجه و چون کشتی بی‌بادبان روح من سرگشته در غرقاب محنت‌زای او کیمیای فکرت من ساخت زر از خاک راه باز آن زر خاک شد از تاب استغنای او خوشترست از سیم و زر در چشمم آن خاکی کزان بردمد باکاسه زر نرگس شهلای او دلرباتر از زر سرخ است و از سیم سپید نزد من مرزگل و خاک سیه سیمای او می‌زنم روز و شبان داد غریبی در وطن زین قبل دورم ز شهر و مردم کانای او ای دربغا عرصه پاک خراسان، کز شرف هست ایران، چهر و او خال رخ زببای او ای دریغا مرغزار طوس و آن بنیان نو بر سرگور حکیم و شاعر دانای او ای دریغا شهر نیشابور و آن ریوند پاک کاذر برزین فروزان گشت از رستای او کرده چون شاپور شاهنشاه، شهرش را به پای خفته چون خیام شخصی پاک در صحرای او هست در چشمم به از این گنبد پیروزه فام پهنه بجنورد و آن پیروزه گون الگای او ای دریغا خطه کشمر که دست زرد هشت کشته سروی ایزدی در خاک مینوسای او وای بر من زین سفیهی وانکه بگشاید چو من دکه دانش به بازار سفیهان، وای او هرکه چون طوطی سخن گوید درین ویرانه بوم بوم بندد آشیان بر منزل و ماوای او چون صدف دانا خمش گردد کجا در شهر خویش کس ندارد پاس عرض لولوی لالای او فاضلی بینی سراسر از فنون فضل پر لیک خاموش مانده از دعوی، لب گویای او جاهلی بینی به دعوی برگشاده لب چوغار گوش گردون گشته کر از بانک استیلای او آبدان را بین که تا خالیست بردارد خروش چون که پرشد نشنودکس نعره و غوغای او آری آری هرکه نادان‌تر، بلدآوازتر وانکه فضلش بیشتر، کوتاه‌تر آوای او