ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۳۶ - ذم ری

اجل پیام فرستاد سوی کشور ری که گشت روز تو کوتاه و روزگار تو طی بریخت خون سلیل رسول، زاده سعد به یاد میری تهران و حکم‌داری ری از آن زمانه به نفرین خاندان رسول دچار گشته‌ای‌ای خاک توده لاشی شرنگ قهر اجانب چشیده دم در دم پیام سخت حوادث شنیده پی در پی بسا سلاله شاهنشهان که حشمتشان گذشته بد ز سر تاج خانواده کی که درتو جای گزیدند و خوار و زار شدند چو آل بوبه که شد در تو دور آنان طی بسا بزرگان کاندر تو زار کشته شدند و یا زبیم گرفتند ره به دیگر حی از آن قبل که تو شومی و شومی از در تو به ملک در شود انسان که باده در رگ و پی هماره بنگه اوباش و جایگاه رنود همیشه مهد خرافات و گاهواره غی همه فقیر به علم و همه علیم به زرق همه ضعیف به عقل و همه دلیر به می به تنگدستی، پابند زینت سرو بر به بی‌نوایی، گرم نوازش دف و نی ایا به داخلیان گفته الجناح‌علیک ولی به خارجیان گفته الجناح علی همین نه‌تنها در جنگ شیعی و سنی بسوختی چو ز تف شراره توده نی که جنگ شافعی و مالکیت هم پس از آن چنان فشرد که در تو نماند شخصی حی به یاد دار که با خاک ره شدی یکسان ز نعل لشگر تاتار و برق خنجر وی به یاد دار کز آشوب توپ استبداد شد آفتاب تو تاریک و نوبهار تو دی به یاد دارکه دادی تو هفده شهر به روس ز ملک ایران، آن گه که طفل بودی هی به یاد دار که بودی عبید اجنبیان از آن زمان که نبشتند بر تو هذالری علاج ایران نبود جز اینکه صاعقه‌ایت به شعله محو کند، کاخر الدوا الکی