ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۵۳ - انقراض قاجاریه

بدرود گفت دولت قاجاری مرگ اندر آمد از پس بیماری فرجام زشت خویش پدید آورد کندی و کاهلی و سبکساری وآمد به جای کاهلی و کندی جلدی و چیره‌دستی و هشیاری وحشی ددیست پادشهی، کاورا نتوان نگاه‌داشت به عیاری باریکتر ز موی بسی راز است زیر کلاهداری و سرداری آنجا کمال و عقل و هنر باید آراسته به فره داداری جودی فراخ دامن و چشمی پر فکری درست و چهری دیداری بنهاده کارها همه با قانون وز قهر و خشم یافته بیزاری وآن پادشه که باشد خودکامه باشدش کارکرد به دشواری خوبی نقیض یکدگرش باید یک‌جای صدق و جایی مکاری یک‌جای سادگی و جوانمردی یک‌جای گربزی و ریاکاری یک‌جای چشم‌پوشی و بی‌باکی یک چای بیمناکی و بیداری در دفع خصم آنچه سزا بیند بایدش کار بست به ناچاری لیکن حذر ببایدش از این سه بخل و دروغگویی و غداری آنگه کجا نهد به جهان اقبال بنیاد بارگاه جهانداری پیروزیست آلت کار آنگه آید امید و بیم به معماری چون گشت کاخ دولت آماده عشق آید و جوانی و میخواری تن‌پروری و نخوت از آن خیزد وز این دول، کاهلی و گرانباری رندان چاپلوس فراز آیند بنهفته تن به جامه درباری هریک هوای خاطر خود جسته یعنی ز شه کنیم هواداری نگذاشته نماز ولی زی شه هر دم نماز برده به طراری چون‌سفلگان‌شوند فزون، گردند فرزانگان و پاکان متواری دوری‌چو برگذشت بر این حالت آید زمان ضعف وگرفتاری شه چون‌زبون وزار شود، خیزند غوغاییان و مردم بازاری دیری بنگذردکه فرو ریزد آن کاخ دیر مانده به ستواری هنگام ضعف وپیری پیش آید زان پس زمان مرگ و نگونساری بنگر یکی به چشم خرد کایدون بر باد رفت دولت قاجاری ملکی که دی به زور پدید آمد امروز ناپدید شد از زاری حربست زندگانی و اصحابش خون خورده خوی کرده به خونخواری خوار و اسیروار زید ناچار مردی که نیست حربی و پیکاری کودک بپرور از پی آینده تا پر شود چو ماه ده و چاری دولت بود به پرورش فردا قائم، نه فکر پاری و پیراری کودک چو شد ز مدرسه در محفل پرسند ازو چه تازه و نو داری؟ دولت به جهد و همت پیش آید پاید سپس به نیکو رفتاری زین حال نیست چاره به گیتی در کاین حال سنتی است چنین جاری هر ملک را که داد بود بنیاد دیر ایستد چو کوه به ستواری وان ملک را که ظلم بود بنیان زود اوفتد به مسکنت و خواری شاهی به رایگان ندهد کس را این چرخ سالخورده زنگاری