ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۵۹ - به یکی از روزنامه‌نویسان هتاک

ابلها زان خط که هر روزش به دفتر می‌کشی بر سر تقوی و ایمان، خط دیگر می‌کشی ساغری کز جرعه‌نوشی‌هاش رانی عیب ما گر به‌چنک آری تواش لاجرعه برسر می‌کشی شب به عیب پاک مردان، خامه را سر می‌کنی روز بر قتل عزیزان، پاچه را ور می‌کشی بر دل کشور نشیند چون خدنگ زهردار آه‌هایی کز ته دل، بهر کشور می‌کشی نیست گر مام وطن ماچه‌خر از بهرش چرا تیز چون خر می‌دهی و نعره‌چون خر می‌کشی گاه ترک وگاه آلمان گاه روس و انگلیس مادر بیچاره را زین در به آن در می‌کشی مادر خود را تو خود بردی به آغوش حریف از چه مادرقحبه آه از بهر مادر می‌کشی می‌کنی بیچاره مادر را به چندین جا عروس وز تعصب، تیغ بر روی برادر می‌کشی می‌ستانی محرمانه، پول از بیگانگان پس به روی آشنا، از کینه خنجر می‌کشی هیچ می‌دانی چرا بیگانگان بر روی تو خوب می‌خندند؟ زبرا بار بهتر می‌کشی زانکه با لاقیدی و بی‌آبروبی، روز و شب فحش و بهتان می‌پرانی، جر و منجر می‌کشی گر هنرمندی به اصلاحات بردارد قدم پاچه‌اش چسبیده، خونش را به ساغر می‌کشی ور سخندانی سخن گوید به اصلاح وطن با دوصد دشنام از آن بدبخت کیفر می‌کشی ور به او چیزی نچسبید از جنایات عموم زیر دشنام می‌و افیونش اندر می‌کشی کیست آن میخواره و افیونی صافی‌ضمیر تا ترا گوید که‌ای خر! خیزه عرعر می‌کشی من اگر می‌می‌خورم تو چیز دیگر می‌خوری ور من افیون می‌کشم تو چیز دیگر می‌کشی