ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۶۷ - خصم خرد

مخور تا توانی می‌اندر جوانی می‌اندر جوانی مخور تا توانی که یک جرعه می‌در جوانی نشاند یکی تیر در دیده زندگانی حکیمانه می‌نیز خوردن نشاید ازین اندک و گاه گاه و نهانی گناهست و جهل است و بیماری تن چه یک دوستکانی چه ده دوستکانی ادیبی که فرمود، می‌خورد باید دربغست ازو علم و آداب دانی نه بر کیفر باده خوردن از اول به پور جوان دره‌ا زد پیر ثانی نه امریکیان منع کردند می‌را درین عصر، چون مردم باستانی؟ چنان رامشی مردمان توانگر بسیجیده درکار عشق و جوانی چنان رادمردان چست و معاشر خنیده به مهمانی و میزبانی به مستی و می‌خوارگی کرده عادت چو بازارگانان به بازارگانی چو دیدند می‌را زیانهاست در پی برون از سبکساری و سرگرانی ببستند مر مرزها را و هر سو نشاندند قومی پی مرزبانی نهشتند کآید ز بیرون کشور می‌صافی و باده ارغوانی به کشور هم، آنجاکه بد خنب‌خانه ببستند و بردند بیرون اوانی نه از بهر دین خاست این کار ازیرا ز قهر خرد خاست این قهرمانی به تحقیق دیدند کز خوردن می فزون شد جنایت برافزود جانی هرآن کارگرکو به می‌کرد رغبت ببازد به یک شب دوره بیستکانی هرآن برزگر کاو به می‌کرد عادت فرو ماند از پیشه گاورانی هرآن پاسبان کو به می‌گشت راغب نیاید ازو شیوه پاسبانی خردمند مردم چو دیدند اینها بکردند در حرمت می‌تبانی همانا حرامست می‌زی گروهی که دارد بر آنان خرد حکمرانی تو را گر خرد حکمرانست بر دل چو جویی ز خصم خرد شادمانی؟