ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۲۷۱ - تهرانی

دمادم در پی عیش و تناسانی است تهرانی ز بغدادی وکوفی نسخه ثانی است تهرانی به هنگام حوادث گر بنای امتحان آید چو پیش لشگر افغان، صفاها نیست تهرانی گر ایرانی بود باری خراسانی و تبریزی کجا هرگز توان گفتن که ایرانیست تهرانی چومی‌بندد خراسانی به‌پرخاش مغولان‌صف غنوده اندر آن سرداب پنهانیست تهرانی چو آذربایجانی می‌زند با روسیان پنجه پی یغمای رشتی و خراسانی است تهرانی چو شیرازی کند با لشکر شیبانیان کوشش اسیر بند غفلت‌های شیطانی است تهرانی فنای الفت و عهد و فنای صدق و غمخواری درست آمد که اندر دوستی فانی است تهرانی نورزد عشق باکس جز به قصد بردن جانش بدین معنی رفیق و عاشق جانی است تهرانی اگر مفلس شدی یاری ز تهرانی مجو هرگز که خصم تنگی ویار فراوانی است تهرانی چو نادانی و تهرانی بود در قافیت یکسان همیشه در پی تروبج نادانی است تهرانی به هر نسبت که کردم فکر، فکرم ناتمام آمد به‌جز این نسبت کامل که تهرانی است تهرانی اگر تهرانیئی اندر وفاداری درست آید مزور بایدش خواندن و الا نیست تهرانی