ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۶۱ - به شکرانه توشیح قانون اساسی

بگذشت اردی‌بهشت و آمد خرداد خیز که باید قدح گرفت و قدح داد اول خرداد ماه و وقت گل سرخ وقت گل سرخ و اول مه خرداد آمد خرداد ماه با گل سوری داد بباید کنون به عیش و طرب داد بر گل سوری خوش است باده سوری وبژه ز دست تو ماهروی پریزاد گل شکفد بامداد از بر گلبن چون دو رخ لعبتان خلخ و نوشاد صبح دوم کافتاب خندد بر کوه بر سر یک شاخ، گل بخندد هفتاد باد به شبگیر چون زند ره بستان تاب درافتد به زلف سنبل و شمشاد چون سر زلفین دلبری که ز جورش رفته بر و بوم عمر من همه بر باد جور پسندند خوبرویان بر من فریاد از جور خوبروبان فریاد ای ز جفایت شده خراب دل من هم به وفا روزی این خراب کن آباد بیداد اکنون‌نه‌درخور است که گشتست گیتی از عدل شاه پر دهش و داد ملک یکی خانه‌ایست بنیادش عدل خانه نپاید اگر نباشد بنیاد داد و دهش گر بنا نهند به کشور به که حصاری کنند ز آهن و پولاد شکر خداوند را که داد و دهش را طرف بنائی نهاد پادشه راد پادشه دادگر مظفر دین شاه آنکه ز عدلش بنای ظلم برافتاد ظلم برون شد چو او درآمد بر تخت فتنه فرو شد چو او ز مام جهان زاد فر و بزرگی بیامد ار ز بر عرش دست بکش پیش تخت شاه در استاد خرم‌و شاداست‌بخت‌شاه که گشته‌است کشور از او خرم و رعیت از او شاد ار جو کازاین بنای فرخ قانون ملک بماند همیشه خرم و آباد