ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۸۳ - خیال خام

کسان که شور به ترک سلاح عام کنند خدنگ غمزه خونریز را چه نام کنند؟ مسلمست که جنگ از جهان نخواهد رفت ز روی وهم گروهی خیال خام کنند گمان مبر که برای نمونه مدعیان به صلح دادن ژاپون و چین قیام کنند به موی تو که همین صلح پیشگان فردا ز بهر قسمت چین شور و ازدحام کنند ز راز مهر و محبت اگر شوند آگاه مبارزان جهان تیغ در نیام کنند تمدنی که اساسش ز حلق و جلق بپاست به صلح و سلم چسان مردمش دوام کنند؟ سه چار دولت گیهان مدار هم پیمان پی موازنه این گفتگو مدام کنند هنوز اول صلح است و غاصبان در هند به شهر و دهکده هر روز قتل عام کنند هنوز اول درد است و می‌کشان در چین کشیده لشگر و تدبیر انقسام کنند پی ربودن و تقسیم سرزمین حبش هزار شعبده پیدا به صبح و شام کنند خیالشان همه این است کاین سعادت را به خود حلال و به دیگر کسان حرام کنند نعوذبالله اگر مردم ستمدیده فریب خورده بر این معنی احترام کنند ندای صلح به عالم فکنده‌اند اول که معده پاک ز هضم عراق و شام کند خبر دهند به خوبان که تیغ ابرو را سپس به واسطه وسمه در نیام کنند صفوف سرکش مژگان و چشم فرمانده به پشت عینک دودی سپس مقام کنند کمند زلف که شد پیش از این بریده سرش به دست شانه از آشفتگیش رام کنند بیاض گردن موزون و ساعد سیمین نهفته در مد خاص از نگاه عام کنند لبان لعل و زنخدان و خال و عارض را نهفته زیر یکی قیرگون پنام کنند