ملک‌الشعرای بهار | قصاید | شماره ۹۴ - در محرم

در محرم اهل ری خود را دگرگون می‌کنند از زمین آه و فغان را زیب گردون می‌کنند گاه عریان کشته با زنجیر می‌کوبند پشت گه کفن پوشیده فرق خویش پر خون می‌کنند گاه بگشوده گریبان، روز تا شب سینه را در معابر با شرق دست، گلگون می‌کنند گه به یاد تشنه کامان زمین کربلا جویبار دیده را از گریه جیحون می‌کنند وز دروغ گنده «یا لیتنا کنا معک» شاه دین را کوک و زینب را جگرخون می‌کنند صبح برجسته جنب تا ظهر می‌ریزند اشگ ظهر تا شب نوحه می‌خوانند و شب… می‌کنند خادم شمر کنونی گشته وانگه ناله‌ها با دوصد لعنت، ز دست شمر ملعون می‌کنند بر یزید زنده می‌‎گویند، هردم صد مجیز پس شماتت بر یزید مرده دون می‌کنند پیش ایشان صد عبیدالله سرپا، وین گروه ناله از دست عبیدالله مدفون می‌کنند حق گواه است ار محمد زنده گردد ور علی هر دو را تسلیم نواب همایون می‌کنند آید از دروازه شمران اگر روزی حسین شامش از دروازه دولاب بیرون می‌کنند حضرت عباس اگر آید پی یک جرعه آب مشگ او را در دم دروازه وارون می‌کنند قائم آل محمد، گر کند ناگه ظهور کله‌اش داغون، به ضرب چوب قانون می‌کنند گر علی‌اصغر بیاید بر در دکانشان در دو پول آن طفل را یک پول مغبون می‌کنند ور علی‌اکبر بخواهد یاری از این کوفیان روز پنهان گشته شب بر وی شبیخون می‌کنند لیک اگر زین ناکسان خانم بخواهد ابن‌سعد خانم ار پیدا نشد، دعوت ز خاتون می‌کنند گر یزید مقتدر پا بر سر ایشان نهد خاک پایش را به آب دیده معجون می‌کنند ور بساید دستشان با دست اولاد علی دست خود را شستشو با سدر و صابون می‌کنند جمله مجنونند و لیلای وطن در دست غیر هی لمیده صحبت از لیلی و مجنون می‌کنند سندی شاهک بر زهادشان پیغمبر است هی نشسته لعن بر هارون و مامون می‌کنند خود اسیرانند در بند جفای ظالمان بر اسیران عرب‌این نوحه‌ها چون می‌کنند؟ تا خرند این قوم، رندان خرسواری می‌کنند وین خران در زیر ایشان آه و زاری می‌کنند