ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۱۱۵ - ضلال مبین

دیدم به بصره دخترکی اعجمی نسب روشن نموده شهر به نور جمال خویش می‌خواند درس قرآن در پیش شیخ شهر وز شیخ دل ربوده به غنج و دلال خویش می‌داد شیخ، درس ضلال مبین بدو و آهنگ ضاد رفته به اوج کمال خویش دختر نداشت طاقت گفتار حرف ضاد با آن دهان کوچک غنچه مثال خویش می‌داد شیخ را به «دلال مبین» جواب وان شیخ می‌نمود مکرر مقال خویش گفتم به شیخ راه ضلال این‌قدر مپوی کاین شوخ منصرف نشود از خیال خویش بهتر همان بودکه بمانید هر دوان او در دلال خویش و تو اندر ضلال خویش