ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۱۲ - انتخابات

دوش در انجمن رای‌فروشان، یکتن آدمیزاده دانا به نصیحت برخاست گفت کای باشرفان رأی به کس مفروشید که به آیین شرف رأی‌فروشی نه رواست رای خود را به خردمند وطنخواه دهید که وطنخواه خردمند هوادار شماست وان که زر بخش کند تا که نماینده شود نه وکیل است که غارتگر سیم و زر ماست کرسی مجلس شوراست نه پاچال دکان کز پی بیع و شری هرکس و ناکس را جاست وان که او بنده مطواع ستمکاران بود جز ستمکاری ازو هیچ نمی‌باید خواست جمع گفتند که از نامزدان نام ببر تا که منفک شود از هم بد و خوب و کج و راست گفت: من ناطق و گویا و ادیبم زبن‌رو میل من با ادبا و شعرا و خطباست من هوادار فلانم که درین ملک امروز به بیان و به بنان و به هنر بیهمتاست او خطیب است ولیکن هنرش کم‌حرفی است او فقیر است ولیکن صفتش استغناست در شهامت همه دانیم که بیمانند است در رفاقت همه دیدیم که بی‌روی و ریاست هست با مرتجع و ظالم و جبار طرف اندرین ملک چنین مرد فداکار کجاست با فلان کس به رفاقت نهراسید از مرگ تاکنون هم به هواداری او پا برجاست با فلان آقا یار است از ایام قدیم همچنین ثابت و با او به سرعهد و وفاست هر که مردانه بسر برد رفاقت با دوست لاجرم در همه احوال به یاد رفقاست ناگهان جست علی کور ز پایین اطاق گفت خوبست ولی دیده او نابیناست ممد لنگ ز یک گوشه درآمد لنگان گفت گویند که لنگست و قیامش به عصاست وز دگر گوشه بگفتا رجب سفلیسی که ز سفلیس همانا به تنش استر خاست تاجری گفت که آقای فلان محتکر است گنجه‌هایش همگی پر ز کتاب اعلاست قلدر ملیونری گفت که آقای فلان جعبه‌ها دارد و هر جعبه پر از شمش طلاست شاعری گفت که مداح فلانی بوده است صله‌هایی که گرفتست بر این حال گواست بی‌شعوری که ندارد پر و پایی سخنش گفت گویند سخن‌های فلان بی‌پر و پاست گفت آخوند رداپوش عمامه به سری که فلان سخت طرفدار عمامه است و عباست از کله پوستیان گفت جوانی که فلان متعصب به فلان طرز کلاهست و قباست ماجراجویی پرخاشگری بد عنقی گفت آقای فلان با همه کس در دعواست گفت بدکاره رسوا شده بدنامی که فلان در بر خاصان و عوامان رسواست آن که یاران همه از خوی بدش در تعبند گفت رفتار فلان با رفقا جان فرساست زشتخو مردی گفتا که فلان بدخویست زشترو شخصی گفتا که فلان نازیباست آن که‌هم‌صحبتیش‌زحمت‌و رنجست و عذاب گفت آقای فلان صحبت وی رنج‌افزاست گفت چاقوکشی این عیب بزرگ یارو است که شبان روزان چاقوی فلان خون‌پالاست بود از دولتیان رشوه‌خوری بی‌پروا گفت در رشوه‌خوری حیف که او بی‌پرواست متجدد پسری گفت که آقای فلان در تجدد ره افراط بپیماید راست داهیئی پشت هم انداز، چنین گفت که وی پادو و پشت‌هم‌انداز و پر از مکر و دهاست عارفی از طرفی گفت چه خوبست که ما کج نشینیم و بگوییم درین مجلس راست آشکار است که هست این سخنان ضد و نقیض جمع اضداد محالست و خلافست و خطاست در حق وی همه از نفس نمودید قیاس وین حقیقت ز سخن‌های مخالف پیداست چون که پای غرض آمد، مرض آید بوجود گفته سعدی شیراز بر این حال گواست گر تو با چشم ارادت نگری جانب دیو دیوت اندر نظر افرشته‌وش و حور لقاست وگر از دیده انکار به یوسف نگری یوسف اندر نظرت زشت‌رخ و نازبباست