ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۱۶ - فتنه بیدار شد

یارم از خوابگاه من برخاست فتنه بیدار شد که زن برخاست بت من سر ز خوابگه برکرد وز چمن شاخ یاسمن برخاست پیش زلف سیاهش آهوی چین از سر نافه ختن برخاست وان که بسپرد دل بدان سر زلف از سر جان بستن برخاست