ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۱۶۱ - حرکت جوهری

گفت صوفی تن بود زندان جان چون قفس کانجا نشانی بلبلی گفتمش در اشتباهی‌ای رفیق کی شود تن در بر جان حایلی؟ جسم، اضدادیست درهم بیخته کی کنند اضداد کار قابلی؟ هریک از اجزا شتابان سوی اصل چون به سوی بحرغیث هاطلی‌ا جان نگهدارست این اضداد را همچو اندرگارگاهی عاقلی جان همی گردآورد زین چار جنس پیکری، تا سازد آنجا منزلی ساخته جان آشیانی بهر خویش از هوایی و آتش و آب و گلی خود فرو آسوده در آن آشیان چون بر اورنگی امیر مقبلی تن همی خواهدکه هر ساعت ز هم بگسلد چون دولت مستعجلی هردم از بیرون مدد خواهد همی تا فرو ریزد چو کاخ هایلی وز طبایع می‌رسد او را مدد گه صداعی گه زکامی گه سلی لیک جان با ورزش و با خواب و خورد روز و شب بنهاده بر پایش غلی نیز هر ساعت به تدبیری صواب دفع سازد آجلی یا عاجلی امتلایی را برد با احتما رفع اسهالی کند با مسهلی مفسدان را دور سازد از بدن چون به ملکی پادشاه عادلی هست قصد جان که در این آشیان دیر پاید تا که گردد کاملی تن چو هست از عالم کون و فساد فرصت اندوزد که یابد مدخلی لیک جان با قوت عقل و تمیز زود گردد چیره بر هر مشکلی کهنه اجزا را به نو سازد به دل در همه تن خارجی یا داخلی هم به آخر بهر جان آید پدید روزگاری باز شغل شاغلی اندر آن هنگامه و آن گیر و دار تن فتد از پای همچون مثقلی شغل جان هرچند باشد بیشتر رنج بیماری فزون باشد، بلی آخشیجان از برون نیرو کند تا ببندد عقده لاینحلی جان چو شد نومید از اصلاح تن دورش اندازد چو جسم باطلی جانب جان‌ها رود تا ز امر حق بازگردد در دگرگون هیکلی نوبت دیگر پدید آید به خاک در زمان عاجلی یا آجلی مقصد تن مرگ و فصل و تجزیه است بسته هرجزیی سوی کل محملی قصد جان سیر است و ادراک کمال تا دهندش ره به والا محفلی محفلی کانجا نیابد هیچ راه جز وجود کاملی یا اکملی زود ره یابد درین محفل، مگر عاجزی یا جاهلی یا کاهلی عاجز و جاهل هم آیند و روند تا بر افروزند در جان مشعلی جسم‌ها را نیز ازین آمد شدن ارتقایی هست و سیر اطولی هر جمادی عاقبت نامی شود وین کمال او راست گام اولی جمله هستی می‌رود سوی کمال عاقبت ماضی است هر مستقبلی باشد آنجا حربگاهی کاندرو هست مقتولی رهین قاتلی بهتر است از پهلوانی تیغ زن کشته افتاده اندر مقتلی جزء دریا گشت باید لاجرم غرقه والاتر که پا بر ساحلی از یکی زادیم و باز آن یک شویم تیره جانی باش یا روشندلی