ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۱۶۹ - ترجمه قطعه ای از محمد جریر طبری

گر هیچ دلم راز به یاران بگشودی مردم زتهیدستی من واقف بودی استغنا جستم من و مستغنی گشتند ورنه غم من بر غم یاران بفزودی شرم آبروی بنده نگهداشتی و کس از من سخنی جز به مدارا نشنودی ور روی بیفکندی اندر طلب مال بس مال‌فراوان که به من روی نمودی