ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۲۴ - اخلاق

چشم بهی مدار از این بدسگال قوم کاینجا شرافت همه کس دست خوردنی است تاج غرور و فخر ز سرها فتادنی نقش وفا و مهر ز دل‌ها ستردنی است جز نقش نابکار «زر» آن هم ز دست غیر دیگر نقوششان همه از یاد بردنی است اقوام روزگار به اخلاق زنده‌اند قومی که گشت فاقد اخلاق، مردنی است