ملک‌الشعرای بهار | قطعات | شماره ۳۷ - پروانه

آن شمع دل‌افروز من از خانه من رفت پروای گلم نیست که پروانه من رفت دارم صدف‌آسا کف خالی و لب خشک تا ازکفم آن گوهر یکدانه من رفت چون باغ خزان دیده ز پیرایه فتادم زبن شاخه پرگل که زگلخانه من رفت