ملک‌الشعرای بهار | مثنویات | شماره ۷۳ - کوشش و امید ترجمه! ز یک قطعه فرانسه

جدا شد یکی چشمه از کوهسار به ره گشت ناگه به سنگی دچار به نرمی چنین گفت با سنگ سخت: کرم کرده راهی ده‌ای نیک‌بخت جناب اجل کش گران بود سر زدش سیلی وکفت: دورای پسر! نشد چشمه از پاسخ سنگ، سرد به کندن دراستاد و ابرام کرد بسی کند وکاوید وکوشش نمود کز آن سنگ خارا رهی برگشود زکوشش به هر چیز خواهی رسید به‌هر چیز خواهی کماهی رسید بروکارگر باش و امیدوار که از یاس جز مرگ ناید به‌بار گرت پایداربست در کارها شود سهل پیش تو دشوارها