ملک‌الشعرای بهار | مثنویات | شماره ۷۷ - کل و کلاه

کلی را سر از زخم ناسور بود ز خارش توانش ز تن دور بود کنار یکی نهر، خارید سر کلاهش فتاد اندر آن نهر در بجنبید و بشتافت بر طرف آب ولی آب را زو فزون بد شتاب کله گه بغلطید وگه شد به‌اوج به فرجام گم گشت در زیر موج چو نومید شد کل ز صید کلاه برون قاه قاه و درون آه آه به یاران چنین گفت: کاین رشک لاخ برای سرم بود لختی فراخ