ملک‌الشعرای بهار | مثنویات | شماره ۷۹ - آشتی و جنگ
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یکی دوستی را بیازرد سخت پس‌آنگه‌سوی‌قاضیش‌بردسخت پس از رنج و بدنامی وگیرودار چو روز نخستین بدوگشت یار یکی گفتش‌ای مرد کارت چه بود درتن دوستی گیرو دارت چه بود چرا ز آشتی دست برداشتی چو بایستیت باز کرد آشتی بخندید و گفت آشتی نیست این که جنگ دگر را میانجیست این