ملک‌الشعرای بهار | مثنویات | شماره ۸۱ - تود و بید

جهانست چون جنگلی بیکران فراوان درخت و گیاه اندر آن یکی از در میوه اندوختن درختی دگر از در سوختن چو تابید از برج خرچنگ شید بخندید بر بارور تود، بید که این کوشش بی‌کران تا به کی؟ خمیده ز بار گران تا به کی؟ فروهشته برگردنت پالهنگ شکسته سر و دستت از چوب و سنگ فرو ریخته برگ و بارت بهم به زیر لگد پشت کرده بخم به یاد که در این سرای سپنج کشی بار این درد و اندوه و رنج؟ خوری غم به یاد دل شاد که؟ به عشق که؟ بهر که؟ بر یاد که؟ کسی کز برای تو تب کرد راست اگر از برایش بمیری رواست کسی کز فراق تو لب می‌گزد گر افغان کنی در غمش می‌سزد و دیگرکه دنیا دمی بیش نیست در آن‌دم کس ار غم خورد ز ابلهیست توای بارور تود فرخ سرشت چه خوش کرده‌ای اندرین کار زشت؟ نگه کن به من کاندرین جای خوب نه رنجست و انده نه سنگست و چوب