ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۱۵۰، ۱۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به خوردن خورشها حریص مباش، و از هر خورشی مخور و زود زود به سور و خورن بزرگان مشو که ستوهآور نباشی. مشو در خورش تند و بسیار خوار به خوان کسان دست کوتاه دار به هر خوردنی دست منما دراز از آن خور کجا هست پیشت فراز به خوان و به سور بزرگان مرو وگر رفت باید گرانجان مشو میانه گزین باش در کار و بار وگرنه ستوه آیی از روزگار