ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پسر من! کرفکاندیش بوی، نه گناهاندیش، چه مردم تا جاودان زمان زنده نی، چه چیز که آن مینوی (است)، بایستنیتر (پایندهتر) که جان پدرکرفه اندیش باش بیآزار و به دین و خوش کیش باش چو باید شدن زین جهانای پسر نگر تا به مینو چه بایستهتر نباشدکس اندر جهان دیرپای همان مینوی کرده مانده بجای