ملکالشعرای بهار | منظومهها | ارمغان بهار | فقره ۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بهخواسته و چیزگیتی گستاخمباش، چهخواسته و چیز (مال و منال) گیتی ایدون همانا چونمرغیاست کهازین درخت بر آن درخت نشسته و به هیچ درخت نپاید. به گنج و به کالای گیتی مناز که کالای گیتی نپاید دراز چو مرغیاست گنج زر و خواسته جهان چون یکی باغ آراسته ز شاخی به شاخی برآید همی به یک شاخ هرگز نپاید همی