ملکالشعرای بهار | منظومهها | جنگ تهمورث با دیوها | رهنمون
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بود با اهریمنان دانشفزون پختن و معماری و رمی و فسون خط و رسم وپوشش و بافندگی پای کوبی، میکشی، خوانندگی با دگر علم و فنون چهر آنان سر بسر بیموی بود نسل زیبا روی ناخوش خوی بود مرد و زن زیبا رخ و سیمینهتن زن چو مردانسادهومردانچو زن جمله با مکر و فسون اصلشانافراشته، لیکن دیوخوی بیوفا طبع و هوسران و دوروی تندحس و زود رنج و گرمجوش بیتفکر، کمخرد، بسیارهوش صبرکم، شهوت فزون حیله و حرص و دروغ و آز و کین مستیو شب گردی و قتل وکمین احتکار و ارتشاء و اختلاس جنگ و دعوی داری و جبن و هران رندی و رشک و جنون آدمیزادان فقیر و بردبار مهربان و سادهلوح و راستکار مرد و زن سرگرم کار وکسب نان روز در صحرا و شب در آشیان خوش دل و صافی درون شغل آنان ورزش و برزیگری گاوداری و مواشی پروری خانه هاشان خیمه و غار و درخت کرده از چرم ددان انبان و رخت حربهشان سنگ و ستون جمله با هم، همتبار و همبنه یکدل و یکروی همچون آینه در خورش انباز و درکوشش رفیق پیر و برنا همدم ویار و شفیق از درون و از برون کرده بر هردوره پیری مهتری جسته خواهر با برادر همسری هر پسر کاو مهتر ابنا بدی جانشین و وارث بابا شدی چون پدر گشتی نگون مهتیبن فرزند پیر اولین پادشا بودی بر اقوام کهین مان و ویس و زند زیردست او جمله دهیو بسته و پابست او پیش دهیوپد زبون کوچکان محکوم پیر خانمان خانمانها زیر حکم خاندان خاندانها تابع زندو بدند زندوان فرمانبر دهیو بدند شد به دهیو رهنمون ز انقلابات طبیعت، خیل خیل رعد و برق و لرزه و طوفان و سیل قوم را گه بیم و گه امید بود تکیهگهشان آتش و خورشید بود وین سپهر نیلگون لشکری مرد و زن و برنا و پیر بر زمین هندوان شد جایگیر جنگخونین هر طرف بالاگرفت سنگها درکاسه سر جا گرفت ریخت از هرکاسه خون