ملکالشعرای بهار | منظومهها | دل مادر | افکندن مادر به وادیالسباع
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد سوار شتر آن کهنه حریف مادر خویش گرفته به ردیف راند جمازه و آن مام نژند اندر آن وادی تاریک فکند نان و آبی بنهادش به کنار بازگردید به نزدیک نگار گفت زالی که دلت را خون ساخت رفت جایی که عرب نی انداخت! شب شد و نعره شیران برخاست پرشد آوای ددان از چپ و راست دست بگرفت زن از هول به چهر مادرانه به لبش خنده مهر زیر لب زمزمهای ساز نمود وز جدایی گله آغاز نمود